Li Stenbolê televizyonek bi navê İMC dihate damezrandin. Em jî carna li wir diçûn, xebatên wan temaşe dikirin û li ser tiştên ku dikarin bikin diaxivin. Rojekê ji hevalên li wir yek got: “Li vir ji we yek heye.” Gotina “ji me yek” bo me ne tenê nasnameyek bû, lê jî nîşaneke rê, bawerî û helwestê bû.

Gava ku em ketin odeya nûçeyan, Eyüp me bi Mehmet Yüksel re nas kir. Min her dem pirsîna xwe kir: “Tu ji ku derê yî?” Got: “Ji gundê Kantarma, Elbistanê me.” Gotim: “Kantarma mı? Ew pîro…” Got ku xwendina rojnamegeriyê qedandiye, piştî ku hinek tecrûbe bi dest xistibe, dixwaze bi hevalên li vir re bixebite. Nasnameya me wusa dest pê kir. Û ew nasname salan dirêj bû û bû hevaltiyek kûr.

“Em ê di têkiliyê de bimînin,” me got. E-name û telefonên xwe parve kirin. Bi taybetî li ser Kantarma çi dikarin bikin diaxivin. Fikra derxistina dergiyek nû hebû. Ji wî daxwaz kirim ku piştgirî bike. Min her e-name bi “pîro” dest pê dikir. Ew jî her car bi tevazû digot: “Tu pîro negot, ez bi vê layiq nabim. Ez tu wezîfeya wisa ne diçînim.” Lê ez her car wî bi “pîro” bang dikir. Ji ber ku bi helwesta xwe jixwe pîro bû.

Dema derbasbûnê re, sohbet û hevdîtinên me kûr bûn. Em dixwestin Zülfikar Dergisi dîsa derxînin. Lê ez li Ewropayê bûm. Li Tirkiyeyê pêwîstî hevalên hebûn ku vê karê biparêzin, xwedî bikin û berpirsiyariya nivîsê bistînin. Bi gelek kesan re axivîn. Lê dem giran bû, girtin û binçavkirin zêde bûn. Mirovên bi xwe têr dikin.

Hin ji van hevdîtinan bi Mehmet Yüksel re me kir. Pirs her car wek hev bû: “Dikarî hûn bikin? Hûn dikarin berpirsiyariyê bistînin?” Lê bersiv her car neyînî bû.

Rojekê gava ku ji Galatasarayê ber bi Taksîmê diçûn, bi dengê xwe yê nerm got: “Ez dixwazim pirsînek bikim. Evqas kesan re me axivî. Tu çima tu carî vê pêşniyarê ji min re nekir?” Ez şaş bûm. Gotim: “Pîro, ewqas kes red kirin. Ez nekarim bi temamî jî ji te bipirsim.” Peyv ji devê min derketin.

Bê dudilî got: “Ez vê berpirsiyariyê bistînim.”

Bi wî re Zülfikar Dergisi salan piştî dîsa dest bi weşanê kir. Ev nûbûnek bû ku Mehmet Yüksel li ser milên xwe girt.

Mehmet Yüksel di demê TV10 de jî li rêya me beşdar bû. Di şertên yoklukê de, di odeyek biçûk de bû parça weşana me. Demekê bernameya “Onsuz Olmaz” meşand. Di mehên Muharremê de bername û weşanên taybet amade kir. Gava ku diçû herêmê, bernameyên bi emek û kalîteyê çêdik. Pir bi baldarî û rêkûpêk bû. Ew dixwest ku her tişt bi rêkûpêk û bi bişopîninê were kirin.

Berî TV10 jî me re rêyek dirêj hebû. Ji Stenbolê ber bi Sivasê, Çorumê, Diyarbekirê, Maraşê û dîsa Sivasê û Stenbolê… Di vê rêya de jî me re bû. Weşan kir, sunucî kir, berpirsiyari girt. Çi hewce bû dikir.

Di weşanek zindî ya me li Sivasê de qet ji bîr nakim. Hewa giran bû. Ajansên navneteweyî û bi taybetî medyaya Kurdî weşana me bikar tînin. Mehmet Yüksel li ber Madımak Otelê sunum dikir. Polîs êrîş kir, gaz bi kar anî. Mirov nefes nedikar. Ew her çend şert zor bûn, dixwest weşanê bidomîne. Em mecbûr man ku sunum rawestînin. Lê ekipên me qet alan terik nekirin. Ew li wir baweriya rojnamegeriyê û cesaretê nîşan da.

Mehmet Yüksel xweşîya xwezayê dikir, mirovan dikir, gundê xwe dikir. Ew evladê gelenekeke kevnar bû. Kurê Mehmet Mustafa Dede bû, birayê Ali Yüksel bû. Amûyê wî Mezin Mehmet Yüksel destê rêya hizmetê da wî.

Mehmet Yüksel jiyana xwe bi rêza durûşê Sinemilli ocağê re guncand. Bi nirxên çandî û bawerî yên gelê Alevî jiya. Her ku kar hat dayîn wî, bi destê xwe kir.

Dema dawî bi hev re li İngiltere di çalakiyên piştgiriya Can TV de beşdar bûn. Gava ku em ji hev veqetîn, lokmek ji dilê xwe da bi rîzalîk. Di şertên zor û yoklukê de jî dayanîşî qet kêm nekir.

Ew niha li deverek din de, bi deyiş û muhabetê bidomîne.

Dibêjin ku îro ji nav me çû. Diçê axa dayikê xwe.

Pîro, ger tu ber bi menzilê re ketî,
Rêya te vekirî be.
Menzila te pak be.
Sinemilli Ocağı hevalê te be.
Eren û evliya li kêleka te bin.

Aşk be pîro…
Aşk be li rêya ku bi aşkê gerî,
Aşk be li peyvên ku bi aşkê avêt…

Bi dostî bimîne…

İstanbul’da, İMC adında bir televizyon kuruluyordu. Biz de zaman zaman oraya uğruyor, yürüttükleri çalışmaları izliyor, neler yapabileceğimiz üzerine sohbet ediyorduk. Günlerden bir gün, oradaki arkadaşlardan biri “Burada sizden biri var” dedi. “Bizden biri” sözü, bizim için yalnızca bir kimliği değil, bir yola, bir inanca, bir duruşa işaret ediyordu.

Haber dairesine girdiğimizde Eyüp bizi Mehmet Yüksel’le tanıştırdı. Her zaman sorduğum soruyu sordum. “Nerelisiniz?” “Elbistan’ın Kantarma köyü” dedi. “Kantarma mı? O piro…” dedim. Gazeteciliği bitirdiğini, belli bir iş deneyiminden sonra buradaki arkadaşlarla anlaşabilirse çalışmak istediğini anlattı. İşte tanışmamız böyle başladı. Ve o tanışıklık, yıllar boyunca sürecek bir arkadaşlığa dönüştü.

“Haberleşelim” dedik. E-postalarımızı, telefonlarımızı paylaştık. Özellikle Kantarma üzerine ne yapabileceğimizi konuştuk. Yeni bir dergi çıkarmayı düşünüyorduk. Kendisine destek vermesini istedim. Ona yazdığım her e-postaya “piro” diye başlıyordum. O ise her seferinde büyük bir tevazu ile, “Piro deme, ben buna layık biri değilim. Böyle bir görev yürütmüyorum,” derdi. Ben yine de ona “piro” demeye devam ettim. Çünkü o, duruşuyla zaten piroydu.

Bir süre sonra sohbetlerimiz, buluşmalarımız, görüşmelerimiz derinleşti. Zülfikar Dergisi’ni yeniden çıkarmak istiyorduk. Ancak ben Avrupa’daydım. Türkiye’de bu işi sahiplenecek, sahibi olacak, yazı işleri sorumluluğunu üstlenecek arkadaşlara ihtiyaç vardı. Pek çok kişiyle görüştük. Fakat dönem ağırdı, tutuklamaların, gözaltıların, baskının yoğun olduğu bir dönemdi. İnsanlar doğal olarak çekiniyordu.

Bu görüşmelerin bazılarına Mehmet Yüksel’le birlikte gittik. Hep aynı sorular soruluyordu, “Yapabilir misiniz? Üstlenebilir misiniz?” Ama yanıtlar hep olumsuzdu.

Bir gün Galatasaray’dan Taksim’e doğru yürürken, her zamanki yumuşak üslubuyla “Bir şey soracağım. Bunca kişiyle görüştük. Sen bana neden bu teklifi hiç yapmıyorsun?” dedi. Şaşırdım. “Piro, onca insan reddetti. Sana sormaya cesaret edemedim bile.” Kelimeleri döküldü dilimden.

Hiç tereddüt etmeden, “Ben bu sorumluluğu üstleniyorum,” dedi.

Zülfikar Dergisi, yıllar sonra yeniden yayın hayatına başladı. Mehmet Yüksel’in omuz verdiği, yük aldığı, sahip çıktığı bir yeniden doğuştu bu.

Zülfikar daha önce de iki kez Türkiye’de kapatılmış, Avrupa’da ise 2000 yılına kadar yayınlarını sürdürmüştü. Sonra bir ara dönem yaşanmıştı. Mehmet Yüksel’in sahibi ve Yazı İşleri Sorumluluğunu, benim Genel Yayın Yönetmenliğini üstlenmem ile birlikte dergi yeniden hayat buldu. Bu, yalnızca bir derginin dönüşü değildi. Aleviliğin, çoğrafyanın ve bizim bölgemizin, hafızamızın, kimliğimizin yeniden kendisiyle buluşmasıydı.

Mehmet Yüksel, TV10 sürecinde de yolumuza dahil oldu. Başlangıçtaki yokluk döneminde, küçücük bir odada sıkışmış yayınımızın parçası oldu. Bir dönem “Onsuz Olmaz” programını yürüttü. Muharrem aylarında programlar yaptı, özel yayınlar hazırladı. Bölgeye gittiğinde nitelikli, emek verilmiş programlara imza attı. Çok titizdi. Özenliydi. Düzenliydi. Beklentisi de bu yöndeydi, işlerin düzenli, özenli yürümesini isterdi.

TV10’dan önce de uzun bir yürüyüşümüz vardı. İstanbul’dan Sivas’a, Çorum’a, Diyarbakır’a, oradan Maraş’a, sonra tekrar Sivas üzerinden İstanbul’a uzanan bir yolculuk… O yolculukta da bizimleydi. Yayınlar yaptı, sunuculuk üstlendi, sorumluluk aldı. Yapılması gereken ne varsa yapıyordu.

Sivas’ta yaptığımız bir canlı yayını hiç unutmuyorum. Ortam gergindi. Ulusal ve uluslararası ajanslar özellikle de Kürt medyası yayınımızı kullanıyordu. Mehmet Yüksel Madımak Oteli önünden sunum yapıyordu. Polisin saldırısı oldu, gaz kullanıldı. İnsanlar nefes alamaz hale geldi. O, tüm zorluklara rağmen yayını sürdürmek istedi. Sunumu durdurmak zorunda kaldık. Ama ekiplerimiz alanı terk etmedi, yayın kesilmedi. Hamdi’nin deyimi ile gaz Diyarbakır’da kullanılanlara göre çok hafifti. Mitingi izleyen çoğu medya temsilcisi çil yavrsu gibi dağılırken biz, onların varlığı ile yayını sonuna kadar ayakta tutuk.

O, orada gazetecinin inancını ve cesaretini de temsil etmişti.

Mehmet Yüksel doğasını seviyordu, insanını seviyordu, köyünü seviyordu. O, köklü bir geleneğin evladıydı. Mehmet Mustafa Dede’nin oğluydu. Aynı zamanda Ali Yüksel’in kardeşiydi. Ali Yüksel, Kantarma’da Kürt siyasetine katılıp yaşamını yitiren ilk isimlerdendi.

Amcası Büyük Mehmet Yüksel, ona yol hizmeti için el vermişti. Onu kendi mirasçısı olarak görmüştü. Büyük Mehmet Yüksel’le tanışmamıza da vesile oldu. Onun sohbetlerinde bulunmak büyük bir onurdu.

“Geldiniz, geldiniz, bugünleride gördüm, çok şükür” diyen bilgeydi. Birçok deyişe, nefese kaynaklık etmişti. Arfi Sağ bir ziyaretmizde söylemişti, “ Bunların çok ekmeğini yedik” diye. Bizi Tacım Dede’nin, Mehmet Mustafa’nın Mehmet Yüksel’in, Abuzer Dede’nin,  İwo Geyik’in, İsmail Dede’nin, Aldede’nin …. hüremetine onure etmişti.

Geleni gideni çok olur Kantarma’nın. Sanatçısı, gazetecisi, araştırmacısı… Bizler gitmeden önceki dönemlere ait Büyük Mehmet Yüksel’le yapılan bir roportaj görmüştüm. Dede’ye sorulan yönlendirici soruya Dede “Biz Türküz” diye cevap vermişti.

Sordum “Dada te çima war got (Dede sen niye öyle dedin)”. “Em Tirk in? (Biz Türkmüyüz?)” Cevabı hep aklımda “Az la wara na bêjim, azi la wan ra dibêjim. Ji bo ku ser we tiştek neyê, azi la wan ra dibêjim. (Ben size mi diyorum, ben onlara öyle söylüyorum. Sizin başınıza bir şey gelmesin diye, onlara diyorum)” demişti. Bir daha demedi. Başımıza bir şey gelmesinden korkmasına artık gerek yoktu…

Küçük Mehmet Yüksel, Sinemilli ocağının geleneksel duruşuna layık bir hayata imza attı. Alevi toplumunun kültürel ve inançsal değerlerini temsil ederek yaşadı. Hizmet etmek istedi. Nerede görev verilirse, elinden geleni yapmaya çalıştı.

En son onunla birlikte İngiltere’de CanTv dayanışma etkinlikleri çerçevesindeki organizasyonlara katıldık. Ayrılırken gönlünden kopan bir lokmayı rızalık olarak vermişti. Yokluk ve zorluk içinde dayanışmayı eksik etmedi. Eğer bugün Alevi hareketi kendi sözünü biraz daha güçlü söyleyebiliyorsa, bunda Mehmet Yüksel gibi insanların büyük payı vardır. Kantarma’nın büyük emekleri vardır.

Hastalığı baş gösterdiğinde bir kaç kez görüştük. Gerçekliği kabullendiğimi sanmıyorum. O şimdi uzakta bir yerde deyişler söylemeye, muhabet etmeye devam ediyor.

Ama diyorlar ki, bugün aramızdan ayrıldı. Ana toprağına gidiyor. Annesinin, babasının, amcasının, kardeşlerinin yanına gidiyor.

Diyorlar, ayrılıklar acıdır. En acı tarafı da, bazen orada olamamaktır. Bir dostu yolcu edememektir.

Piro, menzile doğru yol almışsan,
Yolun açık olsun.
Menzilin pak olsun.
Sınemli Ocağı yoldaşın olsun.
Erenler, evliyalar yanında olsun.

Aşk olsun piro…
Aşk ile yürüdüğün yola,
Aşk ile kurduğun cümlelere aşk olsun  …

Dostça kal…