Yoldayız… Yollardayız. 1980 sonrası başlayan bu coğrafyanın aydınlanma sürecinde kendimizi arıyoruz. Yasaklanan, ortadan kaldırılmak istenen kendimizi kaybettiğimizi düşündüğümüz mekânlarda, zamanlarda arıyoruz. Ateşe pervane olmuş kelebekler gibi kendi etrafımızda çarka durmuşuz. Avrupa’nın değişik ülkelerinden, metropollerden ve üniversitelerden gelen, ellerinde kameralar, teypler, sırtlarında küçük çantaları olan, akın akın kaynağına dönmeye çalışan onlarca, yüzlerce genç ile birlikte, kendimize dair bir kelam, resim, tarihi bir iz aramaktayız. Alandayız.

Deryada kaybolmuş damlaların izini sürmekteyiz. Tarihin en derin acılarına dalmaktayız. Bir Dersim, Semsur, Gurgum, Melatî, Olbıstan, Erzingan … olmaktayız. Her karesinde bir kaybın, kaybettirilenin izine rastlamaktayız. Her bulduğumuz zerrede aşkı yaşamaktayız.

Aşk ile…

Aşk ile yollara koyulmuş dervişlerin izcileri, çocukları binlerce yıllık geleneklerin, deyişlerin, türkülerin ardından bize gelen ve duran zaman koridorunda yol almaktayız. Ritmik dansların, duman altı sohbetlerin, muştulu bilginlerin sofrasındayız. Cellâda inat, yaşama pervane olmuş tarihin içindeyiz. Semsur’dayız…

“Offf of… Ne xoş buradasınız, değil mi?”

Biz oradayız. Onlar zaten orada. Bizi biz olmaya davet etmekteler. Yüzlerindeki derin çizgilerinde binlerce yıllık sırrı saklarlarken, kalenin burçlarında bayrak gibi nöbetteler. Gecenin içindeler. Gecenin sahipleriler. Gündüzün mağdurları, biçareleri, dervişleri, delileri, lalları, hamalları…

Gecenin efendileriler… Temburun efendileri, aşk ile niyaza durmuş Semsur. Her yanın ateş, ateşgahların aydınlattığı mekânların ülkesi… Sana geldik, sana niyaz ettik ya pir. Varlığından, ateşe pervane olmuş gençleri mahrum etmeyesin… Bilginden, derdinden… Ali Kute’den, Elif Ana’dan, Fakir İsmail’den, Niyazi Baba’dan, Hemi Tazi’dan … Eyvallahhhh… Eyvallah… Tüm erenler, evliyalar .. Çok xoştur… xoştur…

Yok, yok, yok, yok…

Derdin dermanı pir’in ışığından başka, yola ikrar vermişlerin cemaatinde, cemalinde, “ne güzel, ne güzel Hüseyin de burada, Seyit Rıza’da” … Eyvallah, eyvallah… Başkaca yok yok yok yok…

O ne xoştur, Kürtçe’dir ki; tamburun sesine eşlik eder. Erenlerin kelamını söyler. Derdimin dermanını söyler. Söylerde bizi biz olmaktan alır, bizi biz yapan olur. Atam olur, anam olur… Semsur kelam olur…

Ey kendini arayanlar, dervişler, evliyalar… Dört bir yana çil yavrusu gibi dağılanlar… Ses verin pirlerin sesine, davetine… gel gel oldu viran bağlar…

Çok xoştur, Semsur’da dara durmak, darda durup aşka pervane olmak. Pervaza durmuş canlar, niyaza durmuş canlar, dara durmuş canlar gel gel… Gel de gör pirini, gel de gör nicedir haller… “Ben olmuşum Mecnun, pirim de Leyla, Mecnun Leyla’sını bulmaz mı dostum” …

Hakikatçi Alevi geleneğinin son temsilcileri arasında yer alan ve giderek parmakla sayılacak kadar azalan yaşayan tarihimiz bir büyük kayıp daha yaşamış oldu. Son bir kaç yıl içerisinde Hasan Sinemilli, Mamo Geyik, İbrahim Aldede, Küçük Tacım Bakır, Mehmet Mustafa dede Şexo Soysüren gibi isimler aramızdan ayrıldı… Her ayrılış Alevilerin tarihinden bir parça alıp götürdü. Alevliler yaşayan değerlerine sahip çıkamayarak, derin asimilasyonu göğüsleyecek dayanaklarını da kaybetmiş oldular.

Asimilasyona karşı direnebilmek bir bilgi birikimi, köklü bir geçmiş ve miras gerektiriyor. İşte bu miras bu gelenekçi pirlerin varlığıyla temsil bulmaktaydı. Onların varlığını Aleviliğin varlığı, yokluğunu Alevilerin yokluğu gibi okumak mümkündür.

Alevi asimilasyonuna karşı okunacak en güzel kitap olan insanın, insanı kâmilin tecellisi olan bu pirlerimizin maruz kaldıkları baskılar ve yaşadıkları zorluklar, Alevi toplumunda temsili ‘kendini bilmezlik’ olarak karşılık bulmuştur. Her pirinden uzaklaştırılan talip asimilasyonu en derinden yaşayan kişiler olarak metropollerde başsız bir beden gibi yokluklarına çırpınmışlardır.

Alevilik nedir? Sorusunun cevabı olan ocak pirleri aynı zamanda “Alevi kimdir?” sorusunun da cevabını içinde barındırmaktadırlar. Devlet geçmişten bu güne temel olarak Alevi pirlerini işlevsiz hale getirmek için uğraşmıştır. Tekke ve zaviyeler yasasının Alevi önderlerinin taliple buluşmasını engellemeye çalışan bir işlev üzerine inşa edilmiştir. Pirlik makamı suç makamı haline getirilmiştir. Pirler suçlular olarak takibe maruz kalmıştır. Kimi yerlerde toplum önünde aşağılanmış, sakalları kesilmiş, bıyıkları yolunmuştur. Taliple ilişkisini kesmek için her türlü yola başvurmuştur. Bunu sağlandığı oranda da Alevi asimilasyonu toplum içerisinde derinleşmiş ve bu günkü durum ortaya çıkmıştır.

Yavuz Sultan Selim zamanında başlatılan Alevi ocaklarının söndürülerek yerine dikme dedelerin atanması cumhuriyet döneminde de benimsenmiştir. Bu gün içi boşaltılmaya çalışılan Alevi uyanışına karşı atama dedeler devreye sokulurken, hakikat yolcuları unutturulmaya çalışılmıştır. Fakat köklü bir geleneğin ve geçmişin mirası olan hakikat ehli yol erleri kendilerini yeniden hissettirmeye Alevileri kendi etrafında toplamaya çağırırken birer birer de aramızdan ayrılmaktadırlar. Kaybımız büyüktür. Bunu Alevilerin içerisinde olduğu duruma bakarak söylemek mümkündür.

Onun içindir ki bizler ocak Aleviliğini önemsiyoruz. Alevilerin kendi kökleriyle buluşmasının yolu pir talip ilişkisinin hayat bulmasıyla mümkündür.  Çünkü pirde tecelli eden ocağın binlerce yıl biriktirdiği değerleri temsil etmesi, öğretiyi bu güne kadar taşımasıdır. Alevilerin yazılı bir geçmişi yok denecek kadar azdır. Tarih pirlerin kulaktan kulağa aktardığı ve miras yoluyla bu güne intikal etmiş olan yaşayan Aleviliktir. Aleviliği yeniden tarif etmek isteyenler,  bunun üzerinden kavga edenler,  yaşayan Aleviliği görmek istenmemektedirler. Çünkü yaşayan Alevilik teslim olmamış, direngen ve geçmişiyle ilişki halindedir. Yaşayan Alevilik tüm direniş tarihinin ezilenlerin zulme karşı ayaklanma tarihidir. Onun içindir ki egemenlerin hedefindeki Aleviliktir.

Yeni yaratılmak istenen ve temsiliyetini Cumhuriyetçi Eğitim Merkezi Vakfında bulan anlayışın Aleviler üzerinde yaratmış olduğu tahribat ortadır. İttifakların, söylemlerin ve yaşam biçimleri ortadadır. Bu cesareti tabi ki Alevilerin asimile edilmesinden ve devletin bu asimilasyonu desteklemesinden almaktadır. Devletle iç içe geçmiş onun gizli-açık finansmanıyla beslenmiş kurumların Alevi olması söz konusu değildir. Lakin günümüz dünyasında kendisini etkin bir biçimde hissettiren Alevilere ihanetin bu kadar pervasız olması işte bu hakikat yolcularının sessizce sahipsizce aramızdan ayrılmasındandır.

Alevi hukukunun işletilmediği Aleviliğin bir yaşam unsuru olarak görülmediği Alevi kurumlarının yabanıl bir ot gibi bittiği, kurum başkanlarının siyaset pazarında Aleviliği pazarladığı bir süreçten geçiyoruz. İşte bundan dolayıdır ki; Pir Mehmet Yüksel gibi çınarlarımızın kaybı bizlerde derin yaralar açmaktadır. Bu yara Alevilerin almış olduğu bir yaradır. Bu kayıp Aleviliğin kaybıdır. Hepimizin başı sağ olsun.

Ve sen pirim;

Hakikat yolunun yolcusu hakka yürürken haq ile haqikat olan mirasın mirasımızdır, bugüne kadar bize taşıdığın inancımızı gelecek nesillere aktarmak da görevimizdir. Toprağın bol, devrin daim olsun pirim…